تاثیر رب گوجه بدون نمک در افزایش فشار خون

رب غلیظی که با پختن گوجه فرنگی تهیه می شود رب گوجه بدون نمک است که به مدت چند ساعت برای کاهش محتوای آب، صاف کردن دانه ها و پوست آن و پخت مجدد مایع برای کاهش پایه به غلیظ و غنی درست می شود.

از آن برای دادن طعم شدید گوجه فرنگی به غذاهای مختلف مانند ماکارونی، سوپ و گوشت سرخ شده استفاده می شود. در غذاهای ایتالیایی به شدت مورد استفاده قرار می گیرد.

در مقابل، رب گوجه‌فرنگی مایعی با غلظت نازک‌تر از رب گوجه‌فرنگی است، در حالی که سس گوجه‌فرنگی از نظر قوام حتی نازک‌تر است.

رب گوجه‌فرنگی به‌طور سنتی در بخش‌هایی از سیسیل، جنوب ایتالیا و مالتا با پخش سس گوجه‌فرنگی بسیار کاهش‌یافته.

روی تخته‌های چوبی که در بیرون از خانه زیر آفتاب داغ ماه آگوست قرار می‌گیرند، تهیه می‌شود تا رب به اندازه کافی غلیظ شود، زمانی که خراشیده می‌شود.

رب

در یک توپ تیره رنگارنگ با هم نگه داشته شدند. امروزه یافتن این محصول صنعتی سخت تر از نسخه صنعتی نازک تر است.

در تولیدات تجاری از گوجه فرنگی با دیواره های پریکارپ ضخیم و رطوبت کلی کمتر استفاده می شود. اینها با گوجه فرنگی هایی که معمولاً در سوپرمارکت ها یافت می شوند بسیار متفاوت هستند.

رب گوجه فرنگی در اوایل قرن بیستم به صورت تجاری در دسترس قرار گرفت. در انگلستان به رب گوجه فرنگی کنسانتره نیز می گویند.

در ایالات متحده، رب گوجه فرنگی به سادگی جامدات گوجه فرنگی غلیظ (بدون دانه یا پوست)، گاهی اوقات با افزودن شیرین کننده (شربت ذرت با فروکتوز بالا) و با یک استاندارد هویت (در کد مقررات فدرال، نگاه کنید به 21 CFR 155.191).

پوره گوجه فرنگی نیاز کمتری به مواد جامد محلول در گوجه فرنگی دارد و میزان آن 24 درصد است.

برای مقایسه، گوجه فرنگی معمولی گرد تازه دارای محتوای جامد محلول 3.5-5.5٪ (بریکس انکسار سنجی) است، در حالی که گوجه فرنگی گیلاسی مقدار آن دو برابر است.